Posiadasz już podstawową wiedzę o tym jak buduje się wizję gry twojej drużyny bądź akademii. Czas na wdrożenie teorii w praktykę. Zaczynamy od pierwszego etapu jakim jest określenie Stylu gry. Styl gry określa sposób gry drużyny w każdej z czterech faz: w ataku, w przejściu do obrony, w obronie i w przejściu do ataku.

W fazie ataku możemy grać:
– szybko w przód
– pozycyjne

W fazie przejścia do obrony możemy grać:
– agresywnym odbiorem w miejscu straty
– szybkim wycofaniem się w tył pod piłkę

W fazie obrony możemy grać:
– pressingiem wysokim
– średnim
– niskim
W każdym z tych rodzajów pressingu możemy odbierać piłkę w sposób agresywny bądź bierny.

W fazie przejścia do ataku możemy grać:
– szybko w przód
– pozycyjne

Wybór stylu gry w piłce seniorskiej rozpatrujemy dwojako. Albo tak jak robi to Jose Mourinho, albo Louis van Gaal. Mou dopasowuje styl gry do tego jakich ma piłkarzy w drużynie, w której zaczyna pracę, a van Gaal przychodzi już z pewnymi przekonaniami na temat tego jaki sposób gry w piłkę jest najskuteczniejszy bądź najatrakcyjniejszy i później uczy tego sposobu swoich zawodników.
W piłce dziecięco młodzieżowej rozpatrujemy wybór stylu gry pod kątem tego jakich zawodników chcemy wyszkolić, bądź jaki styl gry jest najlepszy do tego by wychować piłkarzy. W tym oto momencie dochodzimy do przekonań, czyli w co wierzymy jako klub, bądź w co wierzę jako trener na poziomie relacji pomiędzy wyborem stylu, a skutecznością szkolenia. Podam przykład przekonania:

„Według mnie najlepszym stylem gry do rozwoju dzieci i młodzieży w piłkę nożną jest gra atakiem pozycyjnym nie zapominając o ataku szybkim. 70% nastawienie na atak pozycyjny i 30% nastawienie na atak szybki. Atak szybki będę z moją drużyną wykorzystywał w głównej mierze w fazie przejścia do ataku. Ważne jest to by piłka była na ziemi tak często jak to możliwe bez względu na rodzaj sposobu ataku. Grając w ten sposób stymulujemy zawodników do obserwacji, analizy tego co widzą oraz częstszych wyborów. Atak pozycyjny jest atakiem trudniejszym, a więc bardziej rozwojowym. Dzięki niemu zawodnik może więcej razy piłkę przyjąć, podać, podjąć pojedynek 1v1 oraz wymaga on od niego częstszego poruszania się bez piłki.”

W ten oto sposób już wiem jak będziemy grać w ataku. Teraz należy zastanowić się nad przekonaniami gry w kolejnych fazach i oprzeć je na przekonaniach, w które później ma uwierzyć drużyna.