W tej odsłonie naświetlimy temat zwinności: co, jak i dlaczego, natomiast w kolejnym poście wrócimy do tematu mobilności i stabilności z dodaniem paru praktycznych filmików instruktażowych.

No więc czym jest zwinność?

Przez dekady zwinność uważana była za jedną z tych komponentów która umożliwia zawodnikowi wielokrotną zmianę kierunku ruchu. Jak pisali panowie Sheppard i Young (1): Zwinność tłumaczyć możemy jako: „nagłą zmianę położenia ciała wraz z zmianą prędkości i kierunku w odpowiedzi na określony bodziec”

Przykładowo popularnie podawany test na zmierzenie zwinności to tzw. T-Test, którego przykład załączamy tu:

T-Test -> http://bit.ly/2bjgxcV

Jednakże, wróćmy do regułki opublikowanej przez panów Sheppard’a i Young’a. Zwrot “w odpowiedzi na bodziec” pozwala odróżnić „prawdziwe” testy zwinności od – prosto ujmując – testów szybkości zmiany kierunku ruchu. Gdyż zwinność zawiera w sobie komponent reakcji na „coś” – tym czymś jest funkcja kognitywna (poznawcza), jak np.:

a) przetwarzanie wzrokowe
b) timing
c) czas reakcji
d) percepcja
e) antycypacja ( z SJP „ przewidywanie, przedwczesne wykonanie”)

Przykładowo: reakcja obrońcy na nagły zwrot atakującego może być sklasyfikowana jako podstawowa zwinność, gdyż wymaga ona od obu podjęcia decyzji (atakującego) i odpowiedzi (broniącego) bazującej na raptownym ruchu atakującego. W przeciwieństwie do t-test’u – gdzie zawodnik jest jedynie poinstruowany przed testem o tym jak wykonać bieg do wszystkich pachołków, a bodziec bazujący na reakcji zostaje usunięty i zastąpiony zaplanowanym od górnie ciągiem czynności ruchowych.

Pomimo tego że zwinność bazuje na zdolnościach kognitywnych, jest również nazywana jako zdolność ‘fizyczna’ czy ‘techniczna’. I to właśnie zdolności kognitywne, fizyczne i techniczne są określane jako te które zbiorowo tworzą „zwinność”.

Właśnie ta kombinacja tych niezależnych zdolności plus ich spontaniczny charakter razem oznaczają, iż zwinność możemy zaliczyć do złożonych i otwartych zdolności motorycznych.

Obrońca przed uniknięciem straty gola musi stale ‘antycypować’ i ‘reagować’ na ruchy atakującego. By robić to skutecznie musi uruchomić wszystkie wymienione komponenty powyżej które składają się na zwinność. W kilku badaniach porównawczych autorzy (3,4,7) udowodnili iż zawodnicy wyższego szczebla mają lepsze wyniki w testach zwinności aniżeli zawodnicy szczebla niższego. Z czego wnioskujemy że trenowanie zwinności u zawodnika może być sukcesem jego postępu na boisku oraz rywalizacji na wyższym szczeblu.

13962673_592715324241409_1814943342490769169_nDla chętnych pogłębienia tematu zwinności oraz jej testowania odsyłam do publikacji:

a) Veale i wsp. 2010r. pt. Reliability and Validity of a Reactive Agility Test for Australian Football
b) Young I wsp. 2009 r. Analysis of a reactive agility field test

Bibliografia:

1) Sheppard JM, Young WB. (2005). Agility literature review: classifications, training and testing. J Sports Sci. 2006 Sep;24(9):919-32

2) Gabbett, T.J., Kelly, J.N. and Sheppard, J.M., Speed, Change of Direction Speed, and Reactive Agility of Rugby League Players, Journal of Strength and Conditioning Research, 2008, 22, 174-181.

3) Sheppard, J.M., Young, W.B., Doyle, T.L.A., Sheppard, T.A. and Newton, R.U., An Evaluation of a New Test of Reactive Agility and its Relationship to Sprint Speed and Change of Direction Speed, Journal of Science and Medicine in Sport, 2006, 9, 342-349.

4) Jeffreys, I. (2006). Motor Learning — Applications for Agility, Part 1. National Strength and Conditioning Association. 28(5). pp.72–76

5) Young WB, Dawson B, Henry GJ. Agility and Change-of-Direction Speed are Independent Skills: Implications for Training for Agility in Invasion Sports. International Journal of Sports Science & Coaching, 2015, 10(1). 159-169

6) Henry, G., Dawson, B., Lay, B. and Young, W., Validity of a Reactive Agility Test for Australian Football, International Journal of Sports Physiology and Performance, 2011, 6, 534-545.